Çok konuşuldu, yazıldı, çizildi..

Ben size farklı bir tablo çizmek istiyorum; kendi hayat mahallemin baskısını..

İlkokuldan başlar hikaye!

Farklıyız ya, illa ki kendilerine benzetme çabası!

"Sol elle yazma Alper! Bak herkes sağ eliyle yazıyor..".. "Sen hâlâ sol elinle mi yazıyorsun!" tarzı cümleler..

"Resim çizmeyi nereden öğrendin?".. "Nasıl hikaye yazıyorsun?"..

Ve herkese saatler boyunca anlatılan klasik şeyler..

Sonra ortaokul..

Aşk yüzünden çevreye verilen ilk hesap.. Size ne diyemez, susarım.. Sorulara cevap veririm safîyane..

Sınava hazırlık..

"Ciddiye alsana!", "Hayatının sınavı!"..

Kimseye kulak asmamak.. Hatta o dönemki okul gazetesinde öğrencilere sorular soruluyordu, LGS  hakkında ne düşünüyorsunuz diye.. Yedi - sekiz öğrenci vardı görüşlerini yazmış olan.. Aralarında bir tek ben ciddiye almamıştım, daha doğrusu hayattaki ilk tümsek olduğunu, aşırı ciddiye alınmaması ama sıkı çalışılmasını söylemiştim..

Ve aralarında bir tek ben sınavı kazanmıştım..

İlginç tabii..

Liseye giriş, hazırlık, lise bir derken alan seçimi..

"O kadar öykü yazıyorsun, sayısala mı gideceksin!", "Neci olcan, gitsene TM'ye!"..

Herkesi şaşırtarak zaten orta 2'de aklıma koyduğum sayısala geçişim..

Sayısalda da herkesin aksine aşırı başarılı olmama rağmen aklıma koyduğumu sonuna kadar götürme inadım nedeniyle bölümü bitirmem ve sınavı kazanmam..

Bana sen sayısalda napıcaksın diyenlerin sınavı kazanamaması..

Bu kadarcık bir hikayenin bir de ayrıntıları var..

Herkesin İsmail YK, Ceza dinlemesine rağmen benim inatla Erkin Koray, Edip Akbayram dinlemem; herkesin Fotomaç okuduğu ortamlarda benim Hürriyet veya Cumhuriyet okumam, herkesin Cennet Mahallesi izlediği ortamda benim kitap okumam..

Hep beni tek bıraktı, hep çemberin dışına itti; ben mutsuz oldum mu? Hayır..

Ama isterdim ki benimle aynı şeyleri yapan bir arkadaşım, dostum olsun; yaşıtım.. Olmadı..

Üniversiteye girdim, bir şey değişir diye umdum ama nafile!

Ortamlar o kadar bozulmuş ki, aile terbiyesi diye bir şey, onur - gurur - haysiyet diye bir kavram kalmamış!

Şöyle bir örnek vereyim; beni ailem müthiş bir hoşgörü anlayışıyla yetiştirdi.. Her türlü dine, dile, etnik kimliğe karşı.. Sadece insanlık kıstasını düşünmemi öğütlediler ancak en basitinden bir örnek verecek olursam; sınıfta annesiyle Kürtçe konuşan arkadaşımı duyunca yüzünü ekşitenleri gördükçe nereye gittiğimizi düşünüyorum..

Toplum olarak nereye gidiyoruz biz!

Önce kendimize bir soralım değil mi?

Son seçimlerde bir slogan vardı; Fark Var Saadet Var!

Farklılıklara karşı hoşgörüyü yakalarsak mutluluğu da yakalarız, benim hayat felsefem bu ama sizinki nedir bilemem..